موسیقی اغلب برای جشن گرفتن پایان درگیری در یک نبرد استفاده شده است. برای مثال پیروزی والیتینگتون بتهوون یا نلسون ماسک هایدن نایلون . اما این قطعه های موسیقی در فاصله ای امن دور از خط مقدم جنگ نوشته و اجرا شده است.
سمفونی لنینگراد شوستاکوویچ با صدای بمب ، توپخانه و آژیرهای هوایی در گوش این آهنگساز نوشته شد ، همانطور که محاصره لنینگراد توسط ارتش آلمان در پاییز سال 1941 صورت گرفت. ماه ها بعد در همان شهر اجرا شد. صدها هزار نفر از شهروندان درگذشتند ، نیمی از اعضای ارکستر بخاطر گرسنگی از دنیا رفتند.
بهترین راه این بود که تمام رنج تحمل شده در شهر و البته پیروزی ، توسط شوستاکوویچ ثبت شود. او یک فرد وطن پرست بود چنانکه چند ماه قبل در رادیو ملی گفته بود” لنینگراد وطن من است… میلیون ها نفر از همشهریان من همین حس را دارند ، این احساس بی نهایت به شهر بومی خودشان. وقتی در خیابان قدم می زنم این حس را دارم که این همیشه بخشی از وطن من خواهد بود ، بزرگ و استوار”
جالب است بدانید که دستنوشته این سمفونی از راه تهران به نیویورک رسید و رهبر ارکستر مشهور ، آرتورو توسکانینی این قطعه را به اجرا درآورد.
اجرا و شنیده شدن این قطعه موسیقی در زمان خود باعث ایجاد موجی از امید در دل میلیون ها انسان چه در محاصره ارتش نازی و چه در تمام دنیا برای پایان رسیدن زمان جنگ و امید به ادامه زندگی شد.
بعد از گذشت مدتی سمفونی شماره 7 شوستاکوویچ در نیویورک اجرا شد. این اجرا باعث تحسین همگان شد و باعث شد این قطعه موسیقی به عنوان مهمترین موسیقی زمان جنگ شناخته شود. بعدها تصویر شوستاکوویچ به همین خاطر بر روی جلد مجله تایم نقش بست.